[FIC] 'THE' secretary. 01

posted on 17 Apr 2012 00:58 by zensedayz in THE-secretary directory Fiction

Title :  ‘THE’  SECRETARY

Author : zensedayz

Category : AU / ROMANTIC / COMEDY 

Rate : PG -13   / R 

Pariring : Yunho x Jaejoong

AN : อาจมีภาษาไม่สุภาพและคำหยาบปรากฏในฟิคเรื่องนี้นะคะ

 


 

01

 

 

                เพราะเมื่อคืนหงุดหงิดเต็มกำลังเลยซัดแอลกฮอล์เข้าไปชนิดที่เรียกว่าทิ้งน้ำหนักไปทั้งตัวที่ไอ้ปาร์ค ต้องขอบคุณเพื่อนที่มันแบกเขาขึ้นมาส่งที่คอนโด ไม่รู้เมื่อวานโวยวายไปมากเท่าไร รู้แต่ว่าอยากปลดปล่อยให้เต็มทีก่อนที่ชีวิตนี้จะขาดหายอิสระไปเสียก่อน

 

อิสระ…

 

คิดแล้วก็ชวนให้งุ่นง่าน…

 

เขาบอกว่าอายุ 25 เป็นช่วงเบญจเพศ จะเกิดเรื่องร้ายหรือจุดผกผันในชีวิตให้เตรียมรับมือและคอยระวัง

 

ท่าจะจริง…เจอความซวยซัดกระหน่ำอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

เพราะเรื่องเมื่อวานทำให้วันนี้ตื่นขึ้นมาไม่สดใสเหมือนทุกวัน จะไม่โทษเครื่องดื่มเหล่านั้นที่ตัวเองดื่มไปเพราะในใจโทษใครอีกคนที่เข้ามาบงการชีวิตเขาเสียจนวุ่นวาย…ยังโกรธแม่อยู่…นับว่าน้อยมากที่จะโกรธ..แต่คราวนี้จะโกรธๆๆๆ งอนๆๆ งอแงๆๆๆให้แม่กลับมาง้อลูกชายใหม่

 

“เห้อ…”

 

และเพราะทั้ง โกรธ ทั้งงอน และอยางอแงอาการที่แสดงก็คือความขี้เกียจที่จะลุกขึ้นจากเตียงนอน..เพียงแค่คิดว่าชีวิตนี้จะไม่มีอิสระอีกต่อไปแล้ว ลีจียอน เลขาคนโปรดเพิ่งถูกถอดไป มันหมดกำลังใจที่จะลุกขึ้นแต่งตัวหล่อไปโชว์สาวเลย..ให้ตาย!!

 

ติ้ง หน่อง

 

ติ้งหน่อง ติ้งหน่อง ติ้งหน่อง

 

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันคือเสียงอะไร..นี่มันกี่โมงกันวะ? มาปลุกกันแต่เช้า! แล้วใครหน้าไหนมาปลุกคิมแจจุงคนนี้..! โอ๊ยยย!

 

“ไม่ลุก ไม่เปิดเว่ย!” ตะโกนออกไปทั้งๆที่ข้างนอกไม่มีทางได้ยินก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมโปลง ตัดตัวเองออกจากโลกของความเป็นจริง

 

งอแง….

 

อาการงองแงที่ไม่อยากจะเชื่อว่าเกิดขึ้นจากคนอายุ 25

 

ไม่นานเสียงกริ่งกดที่ดังระงมก็เงียบหายไป แจจุงคลายคิ้วที่มัดเป็นปมก่อนจะผ่อนลมหายใจเข้าออกเพื่อหวังจมตัวเองให้เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งทว่า…

 

แกร๊ก!

 

“แจจุง! ตื่นขึ้นมาอาบน้ำเดี๋ยวนี้!!”

 

“แม่!”

 

ไม่ต้องคิดซ้ำเป็นครั้งที่สอง เสียงบุพการีที่น่ารักและสมควรค่าแก่การบูชาดังขึ้นเกินกว่าที่จะมโนภาพคิดไปเอง ชายหนุ่มเด้งดึ๋งจากเตียงสปริง ผงะมองหน้าแม่ด้วยแววตาเหลือเชื่อ

 

“แม่เข้ามาได้ไง”

“แม่มีคีย์การ์ด…แล้วแม่ก็รู้รหัสผ่านของแกด้วย…” คุณนายคิมยิ้มเยาะใส่ลูกชายตัวดีที่ยังนั่งหัวฟูไม่รู้จักเวล่ำเวลา

“เมื่อไรแกจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วไปอาบน้ำสักที..”

“แม่ตามหลอกหลอนผมอ่ะ…” แจจุงพึมพำ ลุกขึ้นมาก็รู้สึกได้ว่าโลกกำลังหมุนติ้วๆ……สงสัยจะแฮงค์….เผลอสะบัดหัวไล่ความมึนตึงที่เข้ากอบกุมยามเช้าอันสุดพรันพรึงก่อนที่คุณนายคิมจะปิดจมูกทำท่ารังเกียจลูกชายราวกับนี้คือตัวเชื้อโรค

“แกไปดื่มมาใช่ไหม? ลุกขึ้นเลยนะ..ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้…ไม่ลุกใช่มั๊ย!”

 

ไม่รู้ว่าคุณนายคิมเข้าสู่โหมดคนวัยทองหรือกระไร การกระทำจึงได้ผันแปรไม่มีความอ่อนโยนเอาเสียเลย เธอใช้กระเป๋า Louis Vuitton คอลเลคชั่นใหม่ล่าสุดที่หอบหิ้วจากปารีสระดมตีลูกชายที่ยังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง แจจุงโวยวายออกมาก่อนจะรีบกระโดดผลุบเข้าไปในห้องน้ำ

 

แม่นะแม่!!

 

ตบตีกับลูกชายพอเรียกน้ำย่อยไม่วายสั่งตะโกนให้ออกมาภายในสิบนาทีไม่งั้นเจอดีอีกยกที่สอง คิมแจจุงจึงต้องจำใจทำตามอย่าางช่วยไม่ได้ ยอมเป็นเด็กดีทั้งที่หัวมันมึนจนแทบระเบิด หลังจากนั้นสิบนาทีไม่ขาดไม่เกินก็ออกมานอกห้องที่รู้ว่าแม่ต้องนั่งไขว้ห้างรอจิกเขาอยู่แล้ว…

 

“กินยากินข้าวซะ…” สั่งอย่างรู้ทันเพราะเห็นสีหน้าอิดโรยก็บ่งบอกได้ว่า ‘หนัก’ แต่สิ่งที่ทำให้แจจุงไม่ขยับเขยื้อนกายไปไหนเห็นจะเป็นใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างๆแม่เขา…

 

“หรือว่าอยากรู้จักเลขาคนใหม่ของแกก่อนละ…” คุณนายคิมหยัดกายขึ้นอย่างสง่างาม เธอรับรู้ได้แม้จะยังคงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รายวันหน้าธุกิจว่าลูกชายเธอไม่ยอมละสายตาไปทางไหน เธอยกยิ้มน้อยๆเป็นชัยชนะเล็กๆที่จะทำให้แจจุงเปลี่ยนนิสัย ถึงกับต้องลงทุนบังคับกันบ้างแต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็ไม่เลว

 

แจจุงผงะถอยหลังไปก้าว..อยากจะกรีดร้องเป็นภาษาถิ่นสักภาษาในโลกใบนี้

 

ไม่นะแม่!

 

“ไอ้เห่ยนี่ใคร!” แจจุงร้องตะโกนโวยวาย..บอกตรงๆว่าปวดหัวมาก เจอเสียงตัวเองเข้าไปยิ่งปวดหัวหนัก แต่ที่ทำให้ปวดหัวที่สุดคือผู้ชายหน้าตาเฉิ่มๆที่ยืนทำตัวทึ่มๆอยู่ข้างๆแม่

 

“เลขาใหม่แกไง…”

“หะ…ไม่จริงอ่ะ!!”

 

“ชื่อจองยุนโฮ….รู้จักไว้ซะ…”

 

                บางทีแม่เขาอาจจะสวมบทเป็น ปีศาจปราด้าอยู่ แจจุงคิดขณะที่เดินตามแม่เข้าบริษัทเหมือนลูกเป็ด..ช่างเป็นภาพที่หาได้ยากยิ่งกว่ายาก..บอกตรงนี้เลยจริงๆ ตั้งแต่ทำงานเป็นผู้บริหารก็ไม่เคยจะเดินตามไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือแม่…แล้วยังมีไอ้หน้าจืด ไอ้หน้าเนิร์ด ไอ้หน้าเห่ย ไอ้คุณเลขาสุดเชยเดินตามหลังต้อยๆเป็นลูกเป็ดหลงฝูงอีกตัว

 

เช้านี้มันโคตรแย่…โคตรของโคตร…พ่อมึง!

 

สบถในใจอย่างยากที่จะระงับเพราะหลังจากที่แม่แนะนำตัวเลขาส่วนตัวคนใหม่ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงทำท่าจะไล่ตีเขาด้วยกระ เป๋าหลุยส์อีกรอบ สุดท้ายเลยต้องรีบยัดขนมปังพร้อมกาแฟที่แม่งต้มซะร้อนดื่มมันรวดเดียวเล่นเอาซะปากพอง จนถึงตอนนี้ก็ยังชาๆไม่หาย

 

ถือว่ากินยาแก้แฮงค์มาก็ช่วยได้มาก แต่มันกลับไม่ช่วยลดอาการหงุดหงิดงุ่นง่านลงแม้แต่น้อย…

 

เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในบริษัทก็ดูเหมือนทุกๆอย่างจะหยุดชะงักไปโดยปริยาย รีเสพชั่นตรงด้านซ้ายถึงกับผงะกับการปรากฏตัวของสองแม่ลูก ภาพที่ทำให้พนักงานในบริษัทต่างพากันอึ้ง ในใจคงหัวเราะคิกคักกับท่าแมวหงอยของผู้บริหารคนเก่งที่วันนี้ทำหน้าบอกบุญไม่รับ ใครหน้าไหนก็ห้ามแหย่!!

 

เมื่อถึงตรงลิฟต์แก้วแจจุงก็พ่นลมหายใจอย่างหนักหน่วงจนแม่ของเขาได้ยิน คุณนายคิมเพียงปรายตามองลูกชายตัวดีที่วันนี้ไม่ระริกระรี้จะทำงานแม้แต่น้อย ทำได้แต่ยืนปั้นหน้ายักษ์ ทำหน้าไม่สบอารมณ์คงจะเป็นเพราะ ‘เลขาคนใหม่’ ที่แม่ง…………..ง!

 

โคตรเชย โคตรเห่ย!

 

ไอ้แว่นตาทรงกลมแบบแฮร์รี่ พอตเตอร์ นั่นมันคืออะไร?!!

 

คิมแจจุงอยากจะถามนักเมื่อเงาที่สะท้อนผ่านกระจกลิฟต์คือใบหน้าเรียวเล็กแสนเรียบนิ่งของเลขาคนใหม่ ประกอบไปด้วยแว่นตาอย่างที่นึกไม่ออกว่าชาตินี้จะพบเจอคนใส่มัน … ในช่วงอายุแบบนี้!!

 

คอนแทคเลนส์บ้านแม่มึงไม่มีขายหรือไง?!

 

หงุดหงิด..หงุดหงิดที่จู่ๆแม่ก็หาคนพันธ์นี้มาดูและเขา กระดุมเม็ดแรกยันเม็ดสุดท้ายคงจะติดครบถ้วน กางเกงแสล็กแบบขากระบอก…แจจุงทำได้แต่เพียงร้องอี๋ในใจ

 

เขาเกลียดสไตล์การแต่งตัวของหมอนี่ชะมัด….เห็นแล้วขัดหูขัดตา!!

 

“แกจะยืนอยู่ในลิฟต์อีกนานไหม?..ห๊ะ!” สุดท้ายถูกดึงสติกลับมาอีกครั้งหลังจากแม่ก้าวเท้าออกไปก่อน..จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครที่คิดจะเริ่มพูดกันก่อน…

 

แหงล่ะ!เขาสนแต่เลขาหญิง!!

 

“แกคงจะรู้แล้วว่าคราวนี้แม่เอาจริง…นับตั้งแต่วันนี้ไปยุนโฮจะเป็นทุกอย่างสำหรับแก ทั้งเลขา ผู้จัดการ คนคุมความประพฤติ…” แม่เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมขณะมองดูลูกชายที่กลืนน้ำลายเอื้อกๆ…รอยยิ้มน่าหวาดเสียวของคุณนายคิมหายวับไปราวกับไม่ เคยปรากฏมาก่อนเมื่อหันไปทางร่างสูงอีกคนที่ตอนนี้ยืนสงบเสงี่ยมทำท่าทางเก้ๆกังๆอยู่ที่มุมห้อง

“อย่างที่เราตกลงกันไว้นะจ๊ะยุนโฮ…ถ้าแจจุงดื้อหรือขัดขืนเมื่อไร….ฉันอนุญาติให้เธอทำโทษเขาได้ทันที”

 

แม่!!...แม่เห็นเขาเป็นเด็กป.2 จริงๆใช่มั๊ย?!

 

“แม่ตกลงอะไรกับมันอ่ะ?..แม่..แค่คุมความประพฤตินี่ก็เกินพอแล้วนะครับ…อย่าให้เขาเข้ามายุ่มย่ามกับชีวิตผมให้มากเลยจะได้ไหม!”

“แม่ถือว่าแม่ตามใจแกมามากพอและนานพอแล้ว..ยุนโฮจะอยู่ในขอบเขตของเขาถ้าแกไม่ก้าวล้ำในสิ่งที่แม่พยายามจะไม่ให้ เกิด..”คุณนายคิมหายใจฟืดฟาด เธอหันไปจ้องลูกชาย แว่บหนึ่งคือความอ่อนแรงและความรักที่มีอย่างแรงกล้า “แม่แค่อยากให้แกเลิกนิสัยพวกนี้ซะ..แจจุง..แค่นี้”

“แต่ผมก็ทำงานให้แม่ได้…ผมเองก็ขอแค่นี้ไม่ได้หรือครับ..แค่อิสระเล็กๆน้อยๆ…”

“เอาล่ะ แม่จะไม่อธิบายอะไรอีกแล้ว..แต่ต่อจากนี้ขอให้แกรู้ไว้ว่าลิมิตของแกคือแค่ไหน แล้วก็อย่าทำเกินลิมิต อย่าคิดว่าฉันจะทำตัวเอาหูไปนาเอาตาไปไร่อีก เพราะตั้งแต่นี้…”

“……….”

“ยุนโฮจะเป็นหูเป็นตาให้แม่เอง..ถ้าแกยังทำตัวเหลวไหลแม่จะจัดการแกขั้นเด็ดขาด…แน่นอน…เด็ดขาดกว่านี้ด้วย!”

 

แจจุงรู้ว่านั่นไม่ใช่คำขู่ของแม่ เขาได้ฮึดฮัดทำท่าไม่พอใจปล่อยให้แม่เดินออกไปจากห้องทำงานตนพร้อมด้วยไอ้หน้าจืดนั่นตามประกบไม่เว้นระยะ

 

ที่ผ่านมาทุกคนเป็นคนของเขา…….แต่จองยุนโฮ….

 

จองยุนโฮเป็นคนของแม่!! T^T

.

.

 

                หลังจากเรียนจบในสายงานและสายอาชีพที่พ่อแม่ใฝ่ฝันและหวังให้เขาสานต่อ นี้ก็เกือบสามปีแล้วที่แจจุงได้นั่งแท่นผู้บริหารระดับสูง อาจจะมีจุดบกพร่องบ้างเนื่องจากยังไม่มีประสบการณ์แต่ถ้าถามถึงปัจจุบันแจจุงถือว่าประสบความสำเร็จและเป็นที่ยอมรับ ของทั้งพนักงานและผู้บริหารด้วยกัน ด้วยนิสัยร่าเริง แจ่มใส น้อยครั้งมากๆที่จะเห็นคิมแจจุงหงุดหงิดอารมณ์เสีย นิสัยเสียอย่างเดียวที่เห็นทีจะแก้ไม่หายคงเป็นเรื่องความกระล่อนและเจ้าชู้หน่อยๆของเจ้าตัว..ตามประสาหนุ่มสำอางที่มีดีกรี เป็นเดือนมหา’ลัยมาก่อน แถมยังหน้าตาดี ชาติตระกูลดี เลยได้นิสัยเพลย์บอยแบบนี้มา ไอ้เรื่องสังสรรค์มนุษยสัมพันธ์ดีเป็นเลิศก็เลยเป็นของคู่กัน…แต่เห็นทีว่าคำกล่าวข้างต้นนั้นกำลังจะถูกลบด้วยภาพลักษณ์ใหม่ที่คุณนายคิมตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะเปลี่ยนลูกชายตัวเองให้ได้ภายในสามเดือน

 

สามเดือนที่ริดรอนอิสระและความสุขของแจจุง…

 

ถ้าไม่เฉาตายก็คงบรรลุนิพพาน…..

 

“แกรีบมาด่วนๆเลยนะเว่ย! แม่งอึดอัดจะบ้า!” ขณะพูดกรอกไปตามเครื่องมือสื่อสารไร้สาย ดวงตาก็ยังสอดส่ายกลัวว่าไอ้คุณเลขาจะเปิดประตูเข้ามาอย่างอุกอาจ..ใช่สิ..ตอนนี้เขาเป็นเด็กน้อยตัวเล็กๆที่ไร้ทางต่อสู้และ ไม่มีที่พึ่ง ก่อนอื่นต้องเรียกคะแนนความเห็นใจและคะแนนสงสารจากไอ้เพื่อนรักเสียก่อน แล้วรายต่อไปค่อยเป็นท่านพ่อที่ตอนนี้ยังบินไปดูงานที่ประเทศอังกฤษอยู่

 

ใช่แล้ว…เขาหวังว่าแผนการณ์ดัดหลังเขาครั้งนี้จะไม่มีพ่อเป็นเบื้องหลังอีกคน…..อย่างไรก็ตามพ่อต้องคัดค้านหรือไม่เห็นดีเห็นงามอยู่แล้วเรื่องที่จู่ๆลูกชายก็ถูกคลุมถุงชนเนี้ย…

 

“คุณแจจุงครับอีกครึ่งชั่วโมงจะมีการประชุมย่อยของบอร์ดบริหาร ตอนบ่ายสองมีนัดทานข้าวกับคุณจินวู ส่วนตอนสองทุ่มคุณแจวอนขอเลื่อนมาเป็นวันนี้แทน..ไม่ทราบว่าสะดวกหรือเปล่าครับ..” น้ำเสียงนุ่มๆทุ้มๆเอ่ยบอกตารางที่ยัดเยียดให้ในแต่ละวัน มันคงจะดีกว่ามากถ้าเป็นเสียงหญิงสาวที่พูดรายงานแทนไอ้หน้านิ่งที่เปิดประตูเข้ามารายงานพร้อมสมุดจดเล่มเล็ก…

 

สมุดจด…ทำไมไม่ใช่ปากกาขนนกไปด้วยกันเลยล่ะหนุ่มน้อยพอตเตอร์!!

 

“ฉันมีสิทธิ์ปฏิเสธหรือไง?...ตามนั้น…หลังจากคุณแจวอนคงไม่มีมื้อดึกอีกรอบใช่ไหม?”

“ครับ…”

“ก็ดี…” พูดแค่นั้นก่อนจะยกมือไล่อีกฝ่ายให้ออกจากห้องไป เห็นหน้าแค่สามวิก็รู้สึกเกลียดมันมาสามชาติ..อะไรสักอย่างบนใบหน้าที่ทำให้แจจุงรู้สึกไม่ถูกชะตากับเลขาคนใหม่สักเท่าไร…

 

ไม่นานเกินรอไอ้เพื่อนรักเพื่อนเลิฟ เพื่อนตาย ก็เปิดประตูห้องเข้ามา สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าบูดบึ้งของคิมแจจุงที่นั่งกดเม้าส์อย่างไร้อารมณ์พร้อมกับเอามือเท้าคางสภาพที่ทำให้คนเพิ่งมาใหม่หลุดหัวเราะ

 

“ผู้หญิงไม่ตกถึงท้องนี่เล่นเอาเป็นงี้เลยหรอวะ…” ทักทายอย่างคนกันเองพลางนั่งลงที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม นัยน์ตาคู่กลมตวัดฉับมองเพื่อนอย่างเคืองๆก่อนจะส่งเสียงรับคำอย่างไม่อิดออด “เออ!”

 

“เห้ยๆ ไรวะ..แค่นี้ก็ต้องทำตามแม่…..”

“ก็คราวนี้แม่เอาจริงอ่ะ…”เบ้ปากทำท่าเหมือนจะร้องไห้ยูชอนเลยหัวเราะอีกครั้งก่อนจะยักไหล่ไม่ใส่ใจเพราะมันไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

“แล้วไงวะ?...เอางี้ดิ…ฉันมีแผนดีๆ..คิดเพื่อแกโดยเฉพาะ..”ยกยิ้มมีเสน่ห์ของตัวเองพลางทำสายตามีเลศนัย..

 

หึหึ…บอกแล้วว่าปาร์คยูชอนมันเพื่อนรักเพื่อนเลิฟ เพื่อนแท้ เพื่อนตาย….

 

.

.

หลังจากคุยกับยูชอนเสร็จแจจุงก็รู้สึกมีแรงกระปรี่กระเปร่าขึ้นมานิดนึง เพราะแผนการที่เพื่อนปาร์ควาดให้ดูเป็นฉากๆ ก็ถ้าสำเร็จล่ะก็อิสระก็จะกลับมาอยู่ที่ตัวเขาอีกครั้งหนึ่ง..คิดแล้วก็ยิ้มหัวเราะอยู่คนเดียวจนลืมไปว่าตอนนี้กำลังนั่งประชุมอยู่ในห้องของบอร์ดบริหาร เผลอสะดุ้งเมื่อชองยุนโฮยื่นปากกามาเคาะตรงหน้าเขาราวกับเรียกสติ…ไอ้การเคาะปากกาแบบนี้ล่ะทำให้คนทั้งห้องประชุม หันมามองเขาเป็นตาเดียว…แจจุงยิ้มแหย่ๆขณะชูแฟ้มที่ประกอบไปด้วยโปรเจคค์งานใหม่ ส่งยิ้มไมตรีราวกับบ่งบอกว่ากำลังอ่านไอ้นี่และเพราะมีไอเดียที่แสนเข้าท่าจนต้องหลุดยิ้มออกมา

 

และเมื่อทุกคนเลิกสนใจและหันไปให้ความสำคัญกับโปรเจอเตอร์แล้วแจจุงก็เบนสายตาเขียวปั๊ดดมายังเลขาคนใหม่ทันที…ไอ้ปากกาด้ามเมื่อครู่มันก็ยังคงหยิบไปเขียนช๊อตโน้ตต่ออย่างไม่สนใจ ท่าทางเหมือนไม่แยแสเขาสักนิดทำให้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว

 

แต่แจจุงก็ต้องระงับอารมณ์ไว้..ใช่..ไอ้พอตเตอร์หน้ายาวมันทำตามหน้าที่เขาก็ควรจะทำตามหน้าที่บ้าง…อย่าให้ถึงช่วงเวลา เอาคืนของเขาบ้าง

 

 ต่อให้มันมีเวทย์มนตร์คิมแจจุงคนนี้ก็มีทั้งเล่ห์ทั้งกลไว้ปราบมัน!!

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

 


 

AN :: หิหิ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะค่ะ ><


Comment

Comment:

Tweet

โว้ววววววววววว รอจ้าๆๆๆๆ
น่าหนุก แจดื้อเนอะsad smile

#6 By fangza38 (1.2.217.236) on 2012-04-23 18:33

ปูเสื่อรอตอนต่อไป มาอัพเร็ว ๆ น๊า

#5 By hnai (125.26.175.101) on 2012-04-21 11:43

แจจุงน่ารักจริงๆเลย (:
ตอนนี้กลายเป็นเพลย์บอยลูกเป็ดไปแล้ว
เดินตามแม่เข้าบริษัท หงอเลย น่ารัก <3

พอตเตอร์จองจะมาคุมประพฤติแจจุง 555555
เห่ยตอนนี้แต่เดี๋ยวก็รู้กันแจจุง *ขยิบตา*

#4 By U-Ro (125.24.161.196) on 2012-04-19 20:49

ลุ้นนนนนน ตอนต่อไปจะเป็นไงน้อออ?

#3 By Demon_pnzisvip on 2012-04-17 23:02

รอตอนต่อไปจ้า^^

#2 By dongjae su on 2012-04-17 21:04

น่าสนุกแฮะ..อยากรู้แจกะปาร์คจะมาไม้ไหน
จะรออ่านนะคะ...big smile big smile big smile

#1 By Ao yunjae cass (110.49.242.36) on 2012-04-17 07:25